Son yıllarda çocuklar ve gençlerle ilgili yaşanan olaylar artık sadece bireysel hikâyeler olarak açıklanamayacak bir noktaya geldi. Okullarda artan şiddet vakaları, gençler arasında görülen intihar girişimleri ve giderek yaygınlaşan duygusal kopukluk hali bize açık bir şey söylüyor: Gençler iyi görünse de iyi hissetmiyor.

Dışarıdan bakıldığında her şey normal gibi. Okula giden, arkadaşları olan, sosyal medyada aktif, günlük hayatını sürdüren gençler… Ancak bu görüntünün arkasında sessiz bir kırılma yaşanıyor. Bu kırılma yüksek sesle değil, çoğu zaman fark edilmeden ilerliyor.

Bugünün gençleri bilgiye çok hızlı ulaşıyor. Dünyayı anında takip ediyor, kendini ifade edebileceği sayısız platforma sahip. Ama aynı hızda bir içsel gelişim yaşanmıyor. Duygularını anlamlandırma, baş etme, sabretme ve kendini düzenleme becerileri bu hızın gerisinde kalıyor. İşte bu dengesizlik, gençlerin iç dünyasında ciddi bir yük oluşturuyor.

Özellikle ortaokul ve lise döneminde bu yük daha da ağır hissediliyor. Bu yaş grubu, kimlik oluşumunun en kritik dönemini yaşıyor. Genç kendini tanımaya çalışıyor, ait olduğu yeri bulmaya çalışıyor, kabul görmek istiyor. Ancak bu süreçte karşılaştığı en büyük sorunlardan biri, sürekli bir kıyas ortamının içinde olması.

Sosyal medya, gençlerin hayatında sadece bir iletişim aracı değil, aynı zamanda bir “ölçüm alanı” haline geldi. Kim daha güzel, kim daha başarılı, kim daha mutlu… Bu görünmeyen rekabet ortamı, gençlerin kendilerini yetersiz hissetmesine neden oluyor. Kendi hayatını başkalarının en iyi anlarıyla kıyaslayan bir genç için tatmin duygusu giderek zorlaşıyor.

Bu durum zamanla içsel bir boşluk yaratıyor. Genç, ne kadar çabalarsa çabalasın yeterli olmadığını hissedebiliyor. Bu his bir süre sonra umutsuzluğa dönüşebiliyor.

Bir diğer önemli nokta ise duyguların ifade edilememesi. Bugünün gençleri çok fazla uyaranla karşı karşıya ama duygularını nasıl yöneteceklerini öğrenemiyor. Üzüldüğünde ne yapacağını, öfkelendiğinde nasıl sakinleşeceğini, hayal kırıklığı yaşadığında nasıl toparlanacağını bilemeyen bir genç, bu duyguları içinde biriktiriyor.

Bu birikim her zaman sessiz kalmaz. Bazen içe döner ve depresyon olarak kendini gösterir. Bazen dışa taşar ve öfke, saldırganlık ya da şiddet olarak ortaya çıkar.

Son dönemde yaşanan okul içi şiddet olayları ve genç intiharları bu açıdan değerlendirilmelidir. Bu olaylar bir anda ortaya çıkan durumlar değildir. Bu, uzun süre biriken, görülmeyen, duyulmayan ve anlaşılmayan duyguların sonucudur.

Burada en kritik nokta şu: Gençler aslında sinyal verir. Ama bu sinyaller çoğu zaman sessizdir. Daha az konuşmak, odasına çekilmek, eskisi kadar gülmemek, çabuk sinirlenmek, her şeyden sıkılmak… Bunlar çoğu zaman “ergenlik” diyerek geçiştirilen ama dikkat edilmesi gereken işaretlerdir.

Aileler bu noktada kendilerini çaresiz hissedebiliyor. Ne yapacaklarını bilemeyebiliyorlar. Ama aslında çözüm çok uzak değil. Gençlerin en çok ihtiyaç duyduğu şey, anlaşılmaktır. Yargılanmadan dinlenmek, eleştirilmeden konuşabilmek, duygularının ciddiye alındığını hissetmek…

Bir genç için “anlaşıldım” duygusu, en güçlü koruyucu faktörlerden biridir.

Aynı şekilde okulların da bu değişimi görmesi gerekiyor. Akademik başarı tek başına yeterli değil. Gençlerin duygusal gelişimi desteklenmediğinde, başarı da anlamını yitiriyor. Okullarda psikolojik destek mekanizmalarının güçlendirilmesi artık bir seçenek değil, bir zorunluluktur.

Bugünün gençleri güçlü görünmek zorunda hissediyor. Ama aslında kırılganlar. Daha hızlı yaşıyorlar ama daha az dayanıklılar. Daha çok bağlantıları var ama daha az bağ kurabiliyorlar.

Bu yüzden gençlere sadece “başar” demek yetmiyor. Onlara “yanındayım” demek gerekiyor.

Çünkü bazen bir gencin hayatında en büyük farkı yaratan şey, ona verilen bir öğüt değil; onu gerçekten dinleyen bir yetişkindir.

Ve unutmamak gerekir ki, gençler bir anda değişmez. Ama fark edilmediklerinde, yavaş yavaş kaybolabilirler.