“İnsan; kendi gerçeğine yabancılaşınca yorulur”

Hayatta bazı insanlar vardır; yanındayken kendini sürekli eksik, suçlu ya da yetersiz hissedersin ama nedenini tam olarak anlayamazsın.

Bir cümle kurarlar, içinde hakaret yoktur, eleştiri yoktur ama o cümle uzun süre kulağımızda yankılanmaya devam eder.

İşte tam da burada manipülasyon başlar.

Manipülatif insanlar hayatımıza genellikle kötü biri gibi girmez.

Çoğu zaman manipülatif insanlar; anlayışlı, ilgili, sevgi dolu, yardımsever hatta bazen fazla “mükemmel” görünürler.

İnsanın en zayıf anını ve duygusunu sezmekte ustadırlar.

Sevilme ihtiyacını, yalnızlığını, kırgınlıklarını hemen fark ederler.

Ve tam oradan yaklaşırlar.

Narsist insanlar ise biraz daha farklıdır.

Onların dünyasında merkez hep kendileridir.

Sizin sevinciniz bile bir süre sonra onların hikâyesine dönüşür.

Sizi dinliyor gibi yaparlar ama aslında sıra yeniden kendilerine gelsin diye beklerler.

Manipülatif insan sizi yönetmek ister.

Narsist insan ise sizi kendi aynası yapmak ister.

İkisi de insanın ruhunda derin iz bırakır.

En tehlikeli tarafları ise bunu bağırarak değil, çoğu zaman sevgi görüntüsü altında yapmalarıdır.

“Ben senin iyiliğin için söylüyorum.”

“Sen çok alıngansın.”

“Ben olmasam kim yanında olurdu?”

“Her şeyi yanlış anlıyorsun.”

Bu cümleler ilk başta sıradan gelir.

Ama zamanla insan kendi hislerinden şüphe etmeye başlar.

İşte en büyük yıkım burada oluşur.

Çünkü insan, başkası tarafından kırılmaktan çok; kendi gerçeğine yabancılaşınca yorulur.

Manipülatif ilişkilerde kişi sürekli kendini açıklama ihtiyacı hisseder.

Narsistik ilişkilerde ise sürekli onay verme zorunluluğu doğar.

Bir süre sonra insan;

daha az konuşan,

daha çok düşünen,

hata yapmaktan korkan birine dönüşür.

En acısı da şudur:

Bazen bu insanlar sevgili olur, bazen arkadaş, bazen aile…

İnsan yabancıdan gelen kötülüğe hazırlıklıdır ama sevdiği kişiden gelen görünmez baskıyı geç fark eder.

Oysa sağlıklı ilişkiler insanı küçültmez.

Sürekli suçlu hissettirmez.

Kendini ispat etmeye zorlamaz.

Gerçek sevgi; kontrol etmek değil, güven vermektir.

Hayatın bir döneminde çoğumuz böyle insanlarla karşılaşırız.

Kimimiz geç fark eder, kimimiz erken uzaklaşır.

Ama önemli olan bir noktadan sonra şunu anlayabilmektir:

Bir insanın sizi sürekli tüketmesi, onun güçlü veya haklı olduğu anlamına gelmez.

Aksine bu sizin fazla sabretmiş olduğunuz anlamına gelir.

Ve bazen insanın kendine yapacağı en büyük iyilik;

suçluluk duymadan sınırlarını çizip, mesafe koyabilmesidir.

O noktadan sonra önemli olan ise aldığımız dersin hayatımızı nasıl şekillendireceğidir.

Ve hiçbir zaman unutmayalım ki bazı insanlar hayatımıza ders olarak girer.