Siyaset tarihimizde yepyeni olayları yaşayıp görüyoruz. Ana muhalefet partisindeki ayak oyunları artık ülke gündemine oturdu. Ayrıca, dünyadaki pek çok siyasi parti de olayları ve yaşanılanları yakından takip ederken, ortaya atılan iddialar, siyasetin mahkeme kararlarıyla dizayn edilmesi ve en önemlisi de siyaset + ticaret ilişkileri ve aday gösterilecek olan başkanlardan alındığı öne sürülen paraların ortaya atılıp konuşulması hayretler yaratıyor.

Ülkemizde artık CHP ile yatıp CHP ile kalkıyoruz. Kemal Kılıçdaroğlu ve ekibi, Özgür Özel zamanında partiden atılan, uzaklaştırılan ve disiplin cezalarıyla cezalandırılan bütün partililerin affına karar verdi. Bunun yanı sıra, mevcut parti örgütleriyle ilgili de her türlü iddia ve söylemlerle ilgili inceleme başlattı. En önemli ve dikkat çeken ayrıntı ise 38. Genel kurulda delegelere verildiği iddia edilen paralar ve yakınlarının işe alınmasıyla ilgili iddialar.

Doluya koysanız almıyor, boşa koysanız dolmuyor.

Böylesine bir ikilem içinde kalındı ki, olayları kimin hangi formülle çözüp, halka bilgi verileceğini sanırım bugünlük kimse karar veremiyor.

Çünkü, hangi taşı kaldırsanız altında istenmeyen bir sürü söylem ve dedikodu çıkıyor. Bazıları ise gerçekleşmiş olduğu adli soruşturmalar ve yapılan ihbarlar, itiraflarla anlaşılıyor.

Ama, bu yolun kiminle, nasıl ve ne gibi yürünmesi gerektiğine dair tartışmalara kimse, üstüne üstlük gerçek CHP’liler pek bir anlam veremiyorlar. Karar vermekte güçlük çekiyorlar.

Bir taraf ise, “ne olursa olsun, bu parti bizim olsun!” mantığıyla hareket ediyor. Söylenmedik söz, atılmadık iftira yok gibi. Halkımız ise bu olaylar karşısında, “biz kime nasıl güveneceğiz?” sorularına cevap bekliyor.

Evet, ülkemiz siyasetinin ana ve bel kemiklerinden birisi olan Cumhuriyet Halk Partisi, bir asrı aşan yüzyıllık siyaset okulu gibi iken birden, belediye başkanları tutuklanıp, yolsuzluk, rüşvet ve akıl almaz ayak oyunlarıyla halkın soyulması iddialarıyla baş başa bırakıldı. Operasyonların ilk başladığı günde, “bunlar yapmaz” diyenlerin sayısı yüzde 80’ler seviyesinde idi. Bugüne geldiğimizde ise “bunlar bu işi yapmışlar” diye konuşanların oranı yüzde 70’leri geçti.

Siyasetteki bir nevi arınma ve temizlenme beklentisi, kamuoyu önünde de gözler önüne serilmiş oldu. Çünkü, ortaya çıkan belge, bilgi, deliller ile halkın beklentileri ve eski tarihlerde halka yönelik söylemler arasında dağlar kadar fark var.

Hırsızlık, uğursuzluk arsızlık iddiaları almış başını gidiyor.

Tabi, bu olayları sadece tek parti veya tek partili belediye yönetimleri için değil, ülkemizdeki pek çok değişik siyasi partiye mensup diğer belediyeler içinde yapılması beklentimiz var. Hem de yüzde yüze yakın bir oranla halkımız diğer partili belediyelerinde durumlarını merak ediyorlar.

Hatta, her gittiğimiz yerde sürekli temcit pilavı gibi dinlediğimiz bazı söylemlerle karşılaşıyoruz. Özellikle sosyal medya ortamlarındaki bu söylemler insanların canını çok sıkıyor.

Dillere dolanan Ankara eski Büyükşehir Belediye Başkanı Melih Gökçek iddiaları var. Vatandaşların bazıları, özellikle de CHP içindeki tabanın bu konulardaki görüşlerinin değişmesi adına çalışanların, medya mühendislerinin diyelim görevi. Eskiyi kötüleyip, bir başka algı düzeni ile olayların hedeflerini değiştirmek gibi gözleniyor.

Bu konuların cevaplarını bizler, önümüzdeki günlerde sanırım daha net ve daha belgeli göreceğiz.

Gelelim, CHP’nin kendi içindeki patinajlara.

Ekrem İmamoğlu’nun diploma davasının kabul edilmesi ve yok sayılmasıyla CHP’nin Cumhurbaşkanı adayı olarak gözler Mansur Yavaş’a çevrildi. Son yaşanılan olaylar esnasında Mansur Yavaş, Özgür Özel’in yanında görüldü. Bugünlerde ise pek fazla görülmüyor. Çünkü, yeni parti kurulmasına, CHP’nin parçalanmasına karşı. Çünkü, CHP’nin bugünkü durumlarına göre Cumhurbaşkanlığı seçimlerini tek başına kazanması mümkün değil. Eski oluşan 6’lı masa, Millet ittifakı gibi diğer partilere ihtiyaç var. Geçen dönem, masada sırf Saadet Partisi var diye Yeniden Refah Partisi bu muhalif takıma katılmadığı içinde seçimlerin kaybedildiğini sürekli etrafındakilerle konuşup duruyor.

Partinin aday belirleme sürecine de itirazları var. Hatta, Ekrem İmamoğlu olayında bile “seçime 4 yıl kala aday belirlenir mi?” diye sorular sormuştu. CHP içindeki kanatlarda da fikir ayrılıkları olduğunu bu yaşanılan olayları izlediğimiz rahatlıkla görebiliyoruz.

Peki, şimdi neler olacak?

CHP’nin Özgür Özel ve ekibi neler yapıyor?

Kemal Kılıçdaroğlu ve ekibi neler yapıyor, yapacak?

İlk aşamada Özgür Özel’e yakın bir ekip İstiklal ismiyle sürpriz yapıp yeni bir siyası parti kurdu. Yedekle ekletilen, Emek Partisi var. Yine yedekte bekletilen Ekim Partisi var. Bir başka alternatif düşünce olarak ise İYİ Parti formülüne yakın bakılmaya başlandı. Muhalifler zaten mecliste grubu bulunan İYİ Partiye güç katılacaklar. Seçimden sonra da yeni partilerine katılacaklar. Bence, İYİ Parti formülü, hem CHP içinde hem de İYİ Partide endişe ile karşılanıyor.

Hesap kitaplar her türlü alternatif formüller kullanılıp yapılıyor. Yapılması da gerekli bence.

Kemal Kılıçdaroğlu, ilk günkü tepki ve itirazları yok etme adına, partinin eskileriyle buluşup görüşüyor. Arabulucularla görüşüyor. Mahkeme süreçlerini görüşüyor.

Bir yandan da partinin içindeki kavganın son bulup, merkezi örgüt ile yerel, taşra örgütler arasındaki uyumsuzluk ve tartışmalara son verebilme adına, yeni oluşumlarla parti örgütlerini yeniden oluşturmanın alt yapısını oluşturuyorlar.

Her iki taraf da halka karşı konuşurken birlik, beraberlikten söz ediyorlar. Fakat kendi aralarındaki kutuplaşmaya baktığımızda sanki 100 yıllık düşman gibiler.

Durum böyle gözüküyor.

CHP, sayesinde ülkemizdeki ekonomik sıkıntılar unutuldu. Enflasyon meselesi unutuldu. İç siyasi çekişmeler bir süre rafa kaldırıldı. Çünkü, CHP’nin kendi iç gündemi siyasetin ve ülke gündeminin önüne geçti. Geçirildi. Malzeme çok ve bol. Herkes kafasına göre takılıyor.