Zehirli dil, yanlış yapanın yanlışıyla yüzleşmek yerine sesi yükselttiği, susmaması gereken yerde planlı bir suskunlukla cezalandırdığı, konuştuğu yerde ise imayla, sokmayla, tahrikle zehir saçtığı bir iletişim biçimidir.

Bilgi eksiği vardır ama öğrenmek istemez.

His eksiği vardır ama hissetmemek için zekâsını kullanır.

Yanlış yapar ama sorumluluğu üstlenmek yerine suçu dolaştırır, başkasının cebine bırakır.

Zehirli dil, açıkça söyleyemediğini “şaka yaptım” zırhına saklar.

Sorulmadık yerde akıl verir, yüzleşmesi gereken yerde susar.

Kendi kurduğu plana göre konuşur, yine kendi planına göre susar.

Bu suskunluk masum değildir, bilinçlidir, hesaplıdır, cezalandırıcıdır.

Sürekli eksik arar.

Eksik bulamazsa üretir.

Adeta cümle kurmaz, cümlelerin arasına diken bırakır.

Konuşmaz, sokar.

Anlatmaz, ima eder.

Zehirli dilin en tehlikeli tarafı şudur.

Her zaman inkâr edilebilir olması.

“Ben öyle demek istemedim.”

“Yanlış anladın.”

“Sen alındın.”

Oysa sorun alınganlık değildir.

Sorun, niyettir.

Zehirli dil, niyet okuyuculuğu yapar ama kendi niyetinin okunmasına tahammül edemez.

Karşısındakini sürekli savunmaya iter, sonra da “çok hassassın” der.

Tahrik eder, sonra geri çekilir.

Taş atar, elini gizler.

Bu dil zamanla güveni çürütür.

İlişkileri yorar.

İnsanı kendi sesinden bile şüphe ettirir.

Zehirli dil kullananlar genelde kendilerini “dürüst”, “net”, “doğruyu söyleyen” insanlar sanırlar.

Oysa dürüstlük kırmak değildir.

Netlik yaralamak değildir.

Doğru, zehirle söylenmez.

Zehirli dil bir iletişim sorunu değil, bir yüzleşme kaçışıdır.

İnsan kendisiyle yüzleşemediğinde, diliyle başkalarını yaralar.

Bu yüzden bazı cümleler bağırmaz ama zehirler.

Bazı suskunluklar sessizdir ama saldırgandır.

Ve bazı insanlar konuştuğunda değil, konuşma biçimiyle zarar verir.

Alıntı.

Bu tür insanlardan çevremizde çok var.

Bunlara karşı ya temkinli olalım,

yada hayatımıza hiç almayalım.

Tekrar görüşünceye dek sevgiyle kalın.