Sevgili okur!

Bir önceki yazımda 'Eğitimde Yeni Bir Yön Arayışı' ile başladığım Maarif Modeli ile ilgili yazılarım bölüm bölüm sizlere bu sütunlarda ulaşacaktır. MEB'in bu yeni modelini tüm detaylarıyla birlikte siz değerli okuyucumlarıma ulaştırmaya gayret edeceğim

Eğitimden söz ettiğimizde çoğu zaman aklımıza hemen dersler, sınavlar ve başarı sıralamaları geliyor. Oysa bir eğitim sisteminin asıl sorusu biraz daha derindedir.

Nasıl bir insan yetiştirmek istiyoruz?

Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli tam da bu sorudan yola çıkan bir yaklaşım sunuyor. Modelin merkezinde insan var; ama yalnızca zihniyle değil, bütün yönleriyle ele alınan bir insan. Çünkü insan sadece bilgiyle var olan bir varlık değildir. Düşünür, hisseder, ilişkiler kurar, bir anlam arar.

Bu yüzden Maarif Modeli insanı zihinsel, duygusal, bedensel, sosyal ve manevi gelişim yönleriyle bütüncül olarak ele alır. Eğitim sürecinin yalnızca akademik başarıya indirgenmemesi gerektiğini hatırlatır. Bir öğrencinin sadece bilgi öğrenmesi değil; kendini tanıması, potansiyelini keşfetmesi ve ilgi alanlarını fark etmesi de bu sürecin önemli bir parçasıdır.

Modelin dikkat çeken yönlerinden biri de öğrenme ortamlarına bakışıdır. Her öğrencinin aynı kalıplara sıkıştırıldığı bir eğitim yerine, ilgi ve kabiliyetlere göre esnek ve özgür öğrenme ortamlarının yaygınlaştırılması hedeflenir. Böylece öğrenciler yalnızca dersleri takip eden bireyler değil, öğrenme sürecine aktif olarak katılan kişiler hâline gelir.

Maarif Modeli eğitimi aynı zamanda temel bir hak olarak görür. Eğitim yalnızca belirli imkânlara sahip olanların ulaşabildiği bir ayrıcalık değil, herkes için erişilebilir olması gereken bir imkândır. Bu nedenle model, eğitime hayat boyu erişimi güvence altına alan bir anlayışı benimser. Eğitim hakkının kullanılabilmesi ve fırsat eşitliğinin sağlanması bu yaklaşımın önemli bir parçasıdır.

Bu bakış açısıyla hazırlanan öğrenme süreci, öğrencilerin inançları, kimlikleri ya da sosyoekonomik durumları nedeniyle dezavantaj yaşamadığı bir eğitim ortamını hedefler. Farklılıkları yok saymak yerine onları dikkate alır; olası eşitsizlikleri giderecek tedbirlerle herkes için adil bir eğitim süreci kurmayı amaçlar.

Modelin temel yaklaşımı yine aynı noktaya çıkar: bütüncül gelişim.

Bireyin bilişsel, sosyal, duygusal, fiziksel ve ahlaki yönlerinin birlikte gelişmesini esas alır. Bilgi ve becerilerin birbirinden kopuk değil, birbiriyle ilişkili şekilde öğrenildiği; soyut zihinsel süreçlerin somut deneyimlerle anlam kazandığı bir eğitim anlayışı önerir.

Bu süreçte milli, manevi ve evrensel değerlerin öğretim programlarına nüfuz etmesi de önemli görülür. Öğrencinin aktif olduğu, çevresiyle etkileşim kurduğu ve öğrenmenin hayatla bağ kurduğu bir eğitim ortamı hedeflenir. Ölçme ve değerlendirme ise yalnızca sonuçları değil, öğrenme sürecini de dikkate alan nesnel ve açık yöntemlere dayanır.

Bütün bu yaklaşımın nihai hedefi ise

“Yetkin ve erdemli insanlar yetiştirmek.”

Yetkinlik; bilginin, becerinin ve düşünme gücünün gelişmesini ifade eder.

Erdem ise bu bilginin hangi değerlerle kullanılacağını belirler.

Eğitim ancak bu ikisini bir araya getirdiğinde gerçek anlamını bulur.

Değer davranışa dönüşmediğinde eğitim eksik kalır.

Sevgiyle kalın!