Bir sınıfta başarı kazanan çocuklar vardır. Yarışmalarda derece alanlar, sınavlarda yüksek notlar alanlar, sahneye çıkıp ödül alanlar… Onlar alkışlanır, takdir edilir ve çoğu zaman görünür olurlar. Ancak aynı sınıfta sessizce oturan, çaba gösterdiği hâlde fark edilmeyen, başarısı kadar gayreti de görülmeyen çocuklar da vardır. İşte bazen en derin hikâye, hiç alkış almayan o çocuğun hikâyesidir.

Her çocuk alkışlanacak bir başarıyla dünyaya gelmez. Kimi matematikte parlaktır, kimi sporda, kimi sanatta... Bazı çocukların ise yetenekleri hemen fark edilmez. Onlar daha yavaş öğrenebilir, daha çekingen olabilir ya da kendilerini ifade etmekte zorlanabilirler. Fakat bu durum onların değersiz olduğu anlamına gelmez. Ne yazık ki eğitim ve toplum hayatında bazen yalnızca en önde olanlar görünür olurken, sessizce emek verenler gözden kaçabiliyor.

Hiç alkış almayan çocuk, çoğu zaman yalnızca sonuçlarla değerlendirilen çocuktur. Kimse onun verdiği mücadeleyi görmez. Belki geçen yıl bir sayfa kitap okumakta zorlanırken bugün bir kitabı bitirebiliyordur. Belki sınıfta konuşmaktan çekinirken artık parmak kaldırmaya başlamıştır. Belki herkes için sıradan görünen bir adım, onun için büyük bir cesaret örneğidir. Ancak bu küçük zaferler çoğu zaman fark edilmez.

Oysa çocukların en çok ihtiyaç duyduğu şeylerden biri görülmektir. Sadece başarılarının değil, çabalarının da fark edilmesidir. Çünkü çocuklar kendilerine verilen değeri büyük ölçüde yetişkinlerin bakışlarından öğrenirler. Sürekli eleştirilen, görmezden gelinen ya da başkalarıyla kıyaslanan bir çocuk zamanla kendi değerinden şüphe etmeye başlayabilir.

Bir çocuğun özgüveni çoğu zaman aldığı notlardan değil, duyduğu birkaç samimi cümleden güç alır. “Aferin, gayretini gördüm.”, “Bu konuda gerçekten ilerledin.” ya da “Seninle gurur duyuyorum.” gibi sözler, bazen bir çocuğun hayatında tahmin edilenden çok daha büyük izler bırakır. Çünkü alkış sadece sahnede alınmaz; bazen bir öğretmenin tebessümünde, bazen bir annenin sıcak bakışında, bazen de bir babanın omzuna koyduğu elde saklıdır.

Bugün birçok çocuk başarı baskısı altında büyüyor. Sürekli daha iyisini yapması bekleniyor. Ancak herkesin aynı hızda ilerlemesi mümkün değildir. Eğitim, yalnızca zirveye çıkanları ödüllendirmek değil; yolda yürümeye çalışanları da desteklemek zorundadır. Çünkü gelecekte güçlü bireyler olacak çocuklar, çoğu zaman birilerinin kendilerine inandığını hissedenlerdir.

Belki de en çok dikkat etmemiz gereken çocuk, sınıfın en başarılısı değil; sessizce köşesinde oturan, emek verdiği hâlde fark edilmeyen çocuktur. Çünkü bazen hiç alkış almayan çocuk, içinde en büyük mücadeleyi veren çocuktur.

Her çocuğun alkışlanacak bir yanı vardır. Önemli olan, sadece sonuçları değil; emeği, sabrı ve gösterilen çabayı da görebilmektir. Çünkü bazı çocuklar ödül kürsülerine çıkamaz ama hayatın en zor yarışlarını sessizce kazanırlar. Ve bazen en çok alkışı hak edenler, hiç alkış almayan çocuklardır.

Sevgiyle kalın!