Her sınıfın bir arka sırası vardır. Kimi zaman sessizliğin, kimi zaman hayallerin, kimi zaman da fark edilmeyen hikâyelerin bulunduğu o sıralar… Öğretmenin gözleri çoğunlukla ön sıralara yönelirken, arka sıralarda oturan bazı öğrenciler görünmez olmayı öğrenir. Oysa onların da söylemek istedikleri vardır; duyulmayı bekleyen düşünceleri, anlaşılmayı bekleyen duyguları vardır.

Arka sıradaki öğrenci her zaman yaramaz çocuk değildir. Bazen sadece çekingen bir çocuktur. Kalabalık içinde konuşmaya cesaret edemeyen, yanlış cevap vermekten korkan ya da dikkat çekmek istemeyen bir çocuk... Belki de parmak kaldırmak ister ama sesinin duyulmayacağını düşünür. Belki bildiği bir cevabı söylemek ister ama hata yaparsa arkadaşlarının güleceğinden endişe eder.

Çoğu zaman eğitim hayatında en çok konuşan öğrenciler fark edilir. Sorulara cevap verenler, yarışmalara katılanlar ve başarılarıyla öne çıkanlar görünür olur. Ancak sessiz kalan çocukların da içinde büyük bir dünya vardır. Onlar daha az konuştukları için daha az düşündükleri anlamına gelmez. Bazen en derin gözlemler, en sessiz çocukların zihninde saklıdır.

Arka sıradaki öğrenci belki şunu söylemek ister:

“Ben de görüleyim. Sadece notlarımla değerlendirilmeyeyim. Bir gün kötü bir sonuç aldığımda tembel ilan edilmeyeyim. Bazen zorlandığımı, bazen yardıma ihtiyaç duyduğumu fark edin.”

Çocukların her davranışının bir hikâyesi vardır. Derste dalgın görünen bir öğrencinin aklında evde yaşadığı bir sorun olabilir.

Sürekli sessiz kalan bir çocuk, özgüven eksikliği yaşıyor olabilir. Dikkatini toplamakta zorlanan bir öğrenci, iç dünyasında büyük mücadeleler veriyor olabilir. Ancak biz sadece davranışı görüp hikâyeyi görmezsek, çocuğu anlamamız mümkün olmaz.

Eğitim yalnızca bilgi aktarmak değildir. Aynı zamanda öğrenciyi tanımak, anlamak ve ona ulaşabilmektir. Bir öğretmenin samimi bir sorusu, bir öğrencinin hayatında büyük değişiklikler yaratabilir. “Nasılsın?”, “Seni dinlemek isterim.” ya da “Bugün biraz sessizsin.” gibi basit görünen cümleler, bazen bir çocuğun iç dünyasına açılan kapılar olabilir.

Arka sıradaki öğrenci belki de sürekli başarılı olmanın baskısını taşıyan öğrencidir. Belki ailesinden yeterince ilgi görmeyen, belki arkadaş edinmekte zorlanan, belki de sadece kendisine inanacak bir yetişkin arayan çocuktur. Onun sessizliği ilgisizlik değil, duyulmayı bekleyen bir çağrı olabilir.

Bugün okullarda akademik başarı kadar önemli olan bir başka konu da öğrencilerin kendilerini değerli hissetmeleridir. Çünkü kendisini değerli hisseden çocuk öğrenmeye daha açık olur, özgüven kazanır ve potansiyelini daha rahat ortaya koyar. Bunun için bazen büyük projelere değil, küçük ama samimi dokunuşlara ihtiyaç vardır.

Belki de her öğretmenin zaman zaman gözlerini ön sıralardan kaldırıp arka sıralara çevirmesi gerekir. Çünkü bazen sınıfın en sessiz öğrencisi, içinde en çok şey söylemek isteyen öğrencidir.

Ve unutulmamalıdır ki bir çocuğun hayatını değiştiren şey her zaman büyük başarılar değildir. Bazen sadece bir yetişkinin onu gerçekten görmesi, dinlemesi ve anlamasıdır.

Arka sıradaki öğrenci de tam olarak bunu bekliyordur: Görülmeyi, duyulmayı ve değer verilmeyi.

Bir sonraki yazımızda görüşmek üzere farkındalıkla kalın.

Sevgiyle kalın!