Laik, demokratik, sosyal bir hukuk devleti olarak kurgulanan Türkiye Cumhuriyetinin banisi (kurucusu) Gazi Mustafa Kemal Atatürk, çocuklardaki yüksek potansiyeli, ‘bilim'e dayalı kaliteli bir ‘eğitim’ ile desteklendiklerinde onların geleceği inşa edeceklerini biliyor ve buna yürekten inanıyordu...

Nitekim dünyanın bu alandaki uzmanlarından ve yazdıkları kitaplardan da yararlanarak o tarihte yapılabilecek her şeyi yaptı, Türk halkı 3 ay içinde Türkçe kurslara gitti ve hem okumayı hem de yazmayı öğrendi... Köy Enstitüleri kuruldu, köy çocukları ev ev gezilerek seçildi, davar güden çocuklar duvar ustası oldu, piyano başta olmak üzere ilk kez keman, gitar, trompet, flüt, viyolonsel ve bateri ile tanıştılar. Çatal-bıçakla yemek yemeyi, su yolları açmayı, matematik, fizik, kimya, adab-ı muaşereti öğrendiler. Bahçede meyve ağaçlarını, tarlada sebzeyi nasıl ekeceklerini, aşılamayı, planlı üretimi, hangi toprakta hangi türlerin yetişeceğini uygulayarak öğrendiler. Giydiklerini kendileri diktiler, ayakkabısız büyüyenler ayakkabı giydiler, hayvanların hastalıklarını ve tedavisini de başardılar... Okul yüzü görmemiş bir nesil, ülkesinin refahı ve geleceği için yetiştirildiler... Mutlu ve huzurlu bir ülkenin temel taşı oldular, köylerin makus talihini onlar yendiler...

***

Geldiğimiz nokta ise bir felaket...

Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Teşkilatı (OECD) araştırmalarına göre; gençlerin yaşam memnuniyeti, okul mutluluğu ve yaşam koşulları gibi göstergelerini ölçen raporlar (özellikle OECD PISA ve Education at a Glance), Türkiye ve Türk gençleri için hiç de parlak olmayan sonuçlar sunuyor...
1) Okulda mutluluk (PISA verileri)
OECD PISA araştırmaları ile öğrencilerin okulda kendini mutlu hissedip hissetmediğini ölçüyor.
*Bu verilere göre;
Türkiye, öğrencilerin okulda kendini en az mutlu hissettiği ülkelerden biri olarak öne çıkıyor.
Öğrencilerde aidiyet duygusu düşük, stres ve baskı algısı yüksek.
Yani “en mutsuz gençler” söylemi büyük ölçüde bu verilerden geliyor.
2) Eğitim ve iş dışı gençler (NEET oranı)
OECD “Education at a Glance 2025” bulgularına göre; Türkiye’de 18–24 yaş grubunda gençlerin yüzde 31,3’ü ne eğitimde ne de istihdamda.
OECD ortalaması ise yüzde 14...
*Bu oran Türkiye’yi OECD içinde en kötü konuma yaklaştırıyor ve gençlerin umutsuzluk/mutsuzluk riskini artıran en kritik göstergelerden biri.
3) Yaşam kalitesi ve gelecek algısı (geniş gençlik verileri)
Youth Progress Index 2025’e göre; (OECD dışı ama paralel küresel ölçüm)
Türkiye’de gençlerin yaşam kalitesi, benzer gelir grubundaki ülkelerin altında.
Özellikle:
*Güvenlik algısı düşük.
*Uygun konuta erişim çok zayıf.

*“Haklar ve söz sahibi olma” puanı oldukça düşük.
*Bu göstergelerde “mutsuzluk” algısını destekleyen yapısal faktörler.
4) Genel tablo...

OECD’nin tek bir “mutsuzluk sıralaması” yok ama farklı veriler birleştiğinde karşılaştığımız tablo hiç de içaçıcı değil...
*Okulda mutluluk : Düşük
*Gelecek beklentisi ve sistem güveni : Zayıf.
*İş ve eğitim bağlantısı : Kopuk (yüksek NEET)
*Sosyal ve ekonomik fırsatlar : Sınırlı.
Bu nedenle Türkiye için sıkça şu yorum yapılıyor; “OECD içinde gençlerin öznel iyi oluş düzeyi en düşük ülkelerden biri.”
OECD’ye göre:
*Türkiye’de gençlerin okul mutluluğu oldukça düşük...
*Türkiye okumayan ve çalışmayan gençler kategorisinde ilk sırada...

Bu iki temel veri birleşince; “En mutsuz gençler” söylemi yerini buluyor...

Amerika ve Avrupa’da sıkça görülen ‘okul baskınları’ başladı...

Miras için ‘anne ve babasını’ öldürenlere rastlanır oldu...

Akran zorbalığı vardı belki ama daha görünür hale geldi...

Çocuk işçiliği çeşitli isimler altında yasal hale geldi...

Köyler mahalle olduğundan bu yana kentlerde yığılma başladı.

İşsizlik arttıkça eve ekmek getiren çocukların sayısı arttı...

Çocuklarda madde bağımlılığı görülüyor artık.

Çete üyesi olanlar internet üzerinden mesajla ‘av’a çıkıyor...

Yakında ‘kız çeteleri’ görürsek şaşırmayın...

Neeereeedeeen neeereeeyeee...