Hafta sonu milyonlarca evladımız YKS sınav salonlarında ter döktü. Gelecekleri, kariyerleri ve hayalleri için hayatlarının en önemli dönüm noktalarından biriydi bu. Devlet de haklı olarak hepimizden sessiz olmamızı istedi; salonlardaki çocuklarımız soruları iyice düşünebilsin, dikkatleri dağılmasın diye.

​Çünkü hepimiz biliriz ki soruyu anlamadan sorun çözülmez. Okumadan, ne istendiğini kavramadan soruya isabetli bir cevap verilemeyeceği herkesin kabul ettiği bir gerçektir. Bu yüzden okul çevrelerinde dikkati dağıtacak her türlü gürültü ve kargaşa yasaklandı: Düğün konvoyları sustu, kutlamalar ertelendi. Çünkü ak ile karanın belli olacağı, çalışanla çalışmayanın ayıklanacağı ve herkesin emeğinin karşılığını alacağı gün, o gündü.

​Peki, bunca hazırlık yapıldıysa, her detay düşünüldüyse iş tamam mı?

​Bana sorarsanız sadece "gibi"... "Gibi" diyorum; çünkü hayatın içindeki hiçbir sınavın sonu net bir garanti barındırmıyor. Neyi başardığında gerçekten mutlu olacağını insan çoğunlukla kestiremiyor.

​Elbette bu, hiçbir şey yapmadan oturalım anlamına gelmiyor. Ancak zihnimi asıl kurcalayan mesele başka: Bizim bu dünyada her an muhatap olduğumuz o büyük, bitmek bilmeyen imtihanımız...

​Öyle değil mi dostlar? Her an farklı sorularla karşılaşıyor, farklı insanlarla sınanmıyor muyuz? Hayatın o çetrefilli virajlarında, "Ah, bu sefer çalışmadığım yerden çıktı!" demeye hangimizin hakkı var?

​Dünya denen bu devran, bizi içten içe kemiriyor. Hayat, vazgeçilmezliğini önümüze bir kural gibi koyup gizli dikenleriyle canımızı acıtıyor. Varlığı ayrı bir dertle sınar insanı, yokluğu daha başka bir dertle... İnişi de yoruyor ruhumuzu, çıkışı da.

​Hal böyle olunca, insanın sokaklara çıkıp "Sessiz olun lütfen, imtihandayız!" diye avazı çıktığı kadar bağırası geliyor. Kendini o bitmek bilmeyen dünya telaşından kurtarıp sakin bir kuytuya gizlemek istiyor.

​Bizimkiler buna "kafa dinlendirmek" derler. Oysa meseleye biraz derinden bakınca, buna "kafadakileri dinlemek" demek çok daha doğru. "Ben nerede hata yaptım, bu hale nasıl geldim?" diyerek beynimizin içindekileri kontrol etmek, samimi bir vicdan muhasebesi yapmaktır belki de bu sessizliğin adı. Fakat gelin görün ki düşünürken bile beynimizi yoruyoruz; çünkü bu çağda doğruyu, hakikati düşünebilmek bile başlı başına bir imtihan.

​Neden mi? Çünkü zihnimiz berrak değil; kafamız bulanık, ruhumuz karanlık. Tam gaz dünyanın, paranın, gücün peşinden koşuyoruz. Biraz boş kalınca da öylesine, adettendir diye, sadece vicdan rahatlatmak adına ibadet ediyoruz. İhtiraslar içimizi bir kurt gibi kemirirken nasıl derinlemesine tefekkür edeceğiz ki?

​Makam ve mevki özlemi, bize ahiret özlemini unutturuyor; dikkatimiz sürekli dağılıyor. Tamahkârlık, içimizdeki kanaat duygusunu köreltirken sahip olduğumuz bunca nimete şükretmemiz gerektiğini bu bencil nefsimize nasıl anlatacağız peki?

​Hiç ölmeyecekmiş gibi yaşamak, ebedi hayatla aramıza perde gibi çekilmiş durumda. Bu yüzden ahirete dair o can alıcı soruları hep pas geçiyoruz. Daha çok kazanmak, daha çok harcamak için çıkarılan o modern dünya gürültüleri, bizi her geçen gün asıl soruları cevaplamaktan alıkoyuyor. Yokluğun sessiz çığlığı kulaklarımızı tırmalarken şükretmemiz gereken bunca nimeti hayatımızın hesap hanesine kaydetmeyi unutuyoruz.

​Unutmayalım ki bu hayat imtihanında "varlık" soruları her zaman en zor olanıdır. Paylaşması, bölüşmesi gerekeni vermemek için direnen insan; dünyada kırıp dökmeyi, incitmeyi ve başa kakmayı en doğru cevap zannediyor.

​Oysa yaptığı bu büyük yanlışların, heybesindeki tüm doğruları alıp götüreceğini hesap bile edemiyor.

​Evlatlarımızın sınavı bitti ama bizimki her nefeste devam ediyor.

​Lütfen biraz sessizlik; imtihan devam ediyor!