Küskün insana artık topraklar.

Toprak insanları artık makine insanları oldular.

Köylüler şehirli oldular.

Çiftçiydiler işçi oldular.

Toprakla haşır neşirdiler.

Ekip biçerdiler.

Kendileri satar kendileri yerlerdi.

Toprakla doğar toprakla yaşar toprakla ölürlerdi.

Özleri topraktı.

Sözleri topraktı.

Muhabbetleri topraktı.

Sohbetleri topraktı.

İşleri topraktı.

Eşleri topraktı.

Özleri topraktı insanların.

Toprağa başka bir sevda duyarlardı.

Toprak insanlarıydı onlar.

Sonra makine insanları oldular.

Toprak dinlendirirdi onları.

Yorgunluğunu alırdı üstüne uzanınca toprağın.

Döşek olurdu yer…

Yorgan olurdu gökyüzü.

Yıldızlar geceleri umut olurdu.

Toprağın sessizliği huzur verirdi.

Umut olurdu.

Bereket bolluk olurdu toprak.

Birde, ne ekersen bire on verirdi.

Doyururdu.

Cimri değildi.

Nıkıs hiç değildi.

Toprak insanları makine insanları oldular.

Pişman oldular şehirli olduklarına.

Göç edip şehre geldiklerine.

Doğanın huzurundan şehrin karmaşasına geldiklerine bin pişmanlar toprak inanları.

Pulluk, orak, çekiç, kürek, kazma, balta sesleri müzikti onlara.

Şimdi makine gürültülü.

Hovarda, harcıyor insanı.

Cimri.

Ne koyarsan içine döndürüp aynı miktarda veriyor.

Sıkıntılı makineler.

Stresli.

Bunalımlı.

Huzursuz.

Zaman tiktak.

Toprak gibi sabırlı değil.

Bonkör değil.

Nankör makine.

Toprak insanları makine insanları oldular pişman oldular. 

Köy başka güvenli, başka sıcaktı.

Şehir soğuk, madeni bir sesi var, boğuk.

Gürültülü.

Kıskanç.

Her şey para burada.

Parasız hiç bir şey yok.

Köy misali paylaşımlar yok hemşeri olsalar bile. 

Toprak insanları makine insanları oldular.

Çoğu kayboldu büyük şehir girdabında.

Öğütüldüler büyük şehir dişlileri arasında.

Para kazanma sevdası evleri yalnızlaştırdı.

Koca aş derdinde, hanım iş derdinde.

Oğlan kayıp.

Kız kiminle, nerede, çocuk mendil satmakta araba önleride.

Para hırsı yaşama hırsıyla yarışta.

Sevgiler yalancı burada.

Toprak insanları rahatsız artık.

Anadolu’yu batıya taşıdık, batıyı insanla taşırdık.

Kendimizi şaşırdık.

Toprak insanlarıydık makine insanı olduk.

Anadolu'nun içini boşalttık her türlü.

Büyükler gittiler.

Küçükler yittiler.

Sıla özlem oldu, bayramdan bayrama tatil yeri oldu.

Köye dönmek artık hayal.

Toprak insanları makine insanları oldular.

Kayboldular.

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.

banner234